postawy-bohaterow.pl

Bohaterowie Krzyżaków

admin — Wed, 13 Oct 2010 12:43:15 +0000

„Krzyżacy” Henryka Sienkiewicza to jedna z tych lektur szkolnych, której prawdziwą siłą, oprócz barwnych przygód i wyjątkowo ciekawej scenerii, gdyż niewiele w naszej literaturze powieści przypominających czasy polski średniowiecznej, są wyjątkowo barwni bohaterowie. Przede wszystkim jednak chodzi o bohaterów drugiego planu. Sam Zbyszko z Bogdańca bowiem, czyli główny bohater „Krzyżaków”, to młody chłopak, który pomimo swojej krzepy nie dojrzał jeszcze po prostu do spełniania w powieści takiej roli jak choćby Andrzej Kmicic, lub nawet Staś z „W pustyni i w puszczy”. Choć przeżywa niesamowite przygody w związku z licznymi tarapatami, w które zresztą często sam się pakuje w swojej porywczości, w porównaniu do innych sienkiewiczowskich bohaterów wypada bardzo blado. Dlatego w pamięci czytelników po lekturze „Krzyżaków” pozostaje przede wszystkim wspomnienie prawdziwego herosa – Juranda ze Spychowa, ojca Danusi, w której od pierwszego wejrzenia poczuł młodzieńcze uczucie Zbyszko. Jurand to prawdziwy postrach krzyżackich zakonników, który srogo odpłaca im się za wszelkie niegodziwości. Dlatego porywają oni jego córkę, by oddał się w ich ręce. Spostrzegając już w krzyżackim zamku, że został przez nich oszukany, Jurand z powieści Krzyżacy wpada w wielki gniew, mordując wielu Krzyżaków, sam zaś na torturach tracąc wzrok. Wybacza jednak później swojemu oprawcy, choć wkrótce potem umiera, podobnie jak jego córka Danusia. Danusia to ta z sienkiewiczowskich postaci, która zdecydowanie najbardziej przypomina Zosię z „Pan Tadeusz„. Jej przeciwieństwem jest kolejna ukochana Zbyszka – Jagienka, co daje nam możliwość ciekawej analizy porównawczej tych postaci.

„Dżuma”

admin — Wed, 13 Oct 2010 12:43:09 +0000

W powieści Alberta Camusa „Dżuma” bardzo istotną rolę pełni postać dziecka. Mowa o kilkuletnim synku sędziego śledczego Othona. Wprawdzie pojawia się on jedynie w kilku scenach, ale jego śmierć diametralnie zmienia podejście kilku ważnych bohaterów do epidemii, jaka nawiedziła Oran. Przede wszystkim sędzia śledczy przemienia się z człowieka niezwykle sztywnego, zachowawczego i pozbawionego emocji w osobę bardziej otwartą i mniej zasadniczą. Przed tragicznym wydarzeniem, jakim była dla niego strata syna ubolewał nad faktem, że z powodu dżumy nikt nie popełnia znaczących przestępstw, a on zostaje tym samym pozbawiony zajęcia. Śmierć chłopca odmienia jego podejście. Othon dobrowolnie zgłasza się do pracy w obozie kwarantanny, co wcześniej wydawało się mu całkowicie absurdalne. Jeszcze bardziej spektakularna przemiana zachodzi w postaci ojca Peneloux. Na początku powieści jawi się on jako osoba bardzo radykalna oraz konserwatysta. W kazaniu jakie wygłasza w kościele utrzymuje, iż Dżuma jest karą za grzechy Orańczyków. Jego zdaniem to zepsucie moralne mieszkańców Oranu sprowadziło na nich epidemię. Po śmierci synka Othona zaczyna rozumieć jak bardzo się mylił. Niewinne dziecko nie miało przecież nic wspólnego z grzechem niemoralności, a on sam przyznaje w kolejnym kazaniu, że zaraza stanowi wyzwanie dla Orańczyków i należy z nią walczyć, zaś śmierć niewinnych osób, mimo że trudno ją zrozumieć, należy zaakceptować. Śmierć chłopca uświadomiła mu także, że wyroki Boskie nie zawsze wydają się być całkowicie sprawiedliwe.

„Pan Tadeusz”

admin — Wed, 13 Oct 2010 12:43:04 +0000

Epopeja „Pan Tadeusz” to bez wątpienia jedno z najważniejszy dzieł literackich autorstwa rodzimego pisarza. Adam Mickiewicz przedstawił w niej obraz ukochanej ojczyzny, za którą bardzo tęsknił podczas pobytu na emigracji. Akcja dzieła toczy się w Soplicowie, a jego bohaterami są przedstawiciele polskiej szlachty. Jedną z ważnych postaci poematu jest młodziutka, czternastoletnia Zosia. To postać wyróżniająca się na tle innych nie tylko wiekiem, ale również typowym dla młodej osoby zachowaniem. Jest bardzo skromna i nieśmiała, co stanowi całkowite przeciwieństwa drugiej kobiecej bohaterki z utworu „Pan Tadeusz”, Telimeny, opiekunki dziewczyny. Zosia uważana jest za archetyp polskiej szlachcianki. Mimo braków w obyciu towarzyskim ujmuje wszystkich swoim urokiem i wdziękiem. Nie jest kobietą o zbyt wygórowanych ambicjach czy poczuciu niezależności. Jej głównym zajęciem jest opieka nad dziećmi oraz doglądanie kur i kaczek. Przed poślubieniem Tadeusza deklaruje, iż jako żona w całości zaufa jego zdaniu, jednak na wieść o możliwości uwolnienia poddanych sobie pracowników podkreśla, że bardzo ucieszyłoby ją zwrócenie im wolności, co świadczy o jej wielkiej dobroci. Mimo, że małżeństwo Zosi oraz Tadeusza jest aranżowane przez starszych pragnących dzięki niemu doprowadzić do zgody dwóch zwaśnionych rodów, młodzi przypadają sobie do gustu, co spowodowane jest niewątpliwie między innymi anielskim charakterem Zosi, która z właściwym sobie urokiem zgodnie przyjmuje wszystkie decyzje opiekujących się nią dorosłych w dziele Pan Tadeusz.