„Dżuma”
W powieści Alberta Camusa „Dżuma” bardzo istotną rolę pełni postać dziecka. Mowa o kilkuletnim synku sędziego śledczego Othona. Wprawdzie pojawia się on jedynie w kilku scenach, ale jego śmierć diametralnie zmienia podejście kilku ważnych bohaterów do epidemii, jaka nawiedziła Oran. Przede wszystkim sędzia śledczy przemienia się z człowieka niezwykle sztywnego, zachowawczego i pozbawionego emocji w osobę bardziej otwartą i mniej zasadniczą. Przed tragicznym wydarzeniem, jakim była dla niego strata syna ubolewał nad faktem, że z powodu dżumy nikt nie popełnia znaczących przestępstw, a on zostaje tym samym pozbawiony zajęcia. Śmierć chłopca odmienia jego podejście. Othon dobrowolnie zgłasza się do pracy w obozie kwarantanny, co wcześniej wydawało się mu całkowicie absurdalne. Jeszcze bardziej spektakularna przemiana zachodzi w postaci ojca Peneloux. Na początku powieści jawi się on jako osoba bardzo radykalna oraz konserwatysta. W kazaniu jakie wygłasza w kościele utrzymuje, iż Dżuma jest karą za grzechy Orańczyków. Jego zdaniem to zepsucie moralne mieszkańców Oranu sprowadziło na nich epidemię. Po śmierci synka Othona zaczyna rozumieć jak bardzo się mylił. Niewinne dziecko nie miało przecież nic wspólnego z grzechem niemoralności, a on sam przyznaje w kolejnym kazaniu, że zaraza stanowi wyzwanie dla Orańczyków i należy z nią walczyć, zaś śmierć niewinnych osób, mimo że trudno ją zrozumieć, należy zaakceptować. Śmierć chłopca uświadomiła mu także, że wyroki Boskie nie zawsze wydają się być całkowicie sprawiedliwe.